مولانا شمس الدین مطهری (ره) (7)

خصوصیات اخلاقی حضرت مولانا مطهری(ره)

✔️حضرت مولانا مطهری (ره) بسیار متواضع، صبور، حلیم و رئوف بود. وی اسوه و الگوی بسیار خوبی در زهد و تقوا، صبر و استقامت، وقار و متانت و دارای فضائل و کمالات کامل و بلند اخلاقی و نمونه بارزی از اتباع سنت و یادگار خوبی از اسلاف و مشایخ عظام بود.

مولانا مطهری(ره) با هرکس طوری برخورد می کرد که آن شخص خیال می کرد محبوب ترین اشخاص نزدش می باشد. از ریا، سمعه، شهرت طلبی و زرق و برق های دنیا به شدت متنفر بود تا جایی که مدت ها اجازه نمی داد برای حوزه علمیه تابلویی نصب کنند. در جلسات دینی و مراسم دستاربندی تأکید می فرمود: اسم مرا عنوان نکنید و به مدرسین که شاگردان آن حضرت بودند ، توصیه می فرمود: «شما برای خدا کار کنید؛ لازم نیست خدمات را مطرح و به رخ انسان ها بکشید؛ کار برای خدا باشد، ناصر و معین حقیقی اوست و دل های همه به دست اوست و اگر او راضی باشد، کار ارزش دارد و گر نه هیچ فایده ای ندارد.»

ایشان برای سازندگی بیشتر شاگردان، آن ها را علاوه بر پای بندی به فرایض، برای توفیق بیشتر و تزکیه درونی به نوافل ترغیب می فرمود. یکی از شاگردان که اکنون واعظ شهر تایباد و معروف به «حافظ جی» می باشد، می گوید: من زمانی به محضر آن حضرت عرض نمودم ؛ مردم بعد از سخنرانی هایم برایم هدیه می فرستند ، چه کنم که عملم در مقابل آن قرار نگیرد و بی اجر نشود؟ فرمود: هر چه بیشتر در نوافل و ذکر و تلاوت بکوش، روزه نفلی بگیر و نمازهای نافله بیشتر بخوان.

مولانا مطهری(ره) از حد اعلای اعتدال و انصاف برخوردار بود و از نکوهش و عیب جویی دیگران پرهیز می نمود و در حل و فصل مسایل دینی قاطع و پر صلابت و از لحاظ عبادت بسیار ریاض و شب زنده دار بود و نمونه علم و عمل و اخلاص و تقوا و الگوی خوبی برای دیگران بود. لباسش بسیار ساده بود. گاه در مجالس لازم مانند اعیاد عباء بر تن داشت و گاه با پالتو وارد حوزه علمیه می شد و با عصایی که در دست داشت، از دور همه کس را به خود خیره می کرد و نور جبین و هیبت خدادادیش، همه را به حیرت وا می داشت. در عین حالی که هیچ به خود نمی اندیشید و بسیار شکسته و ساده راه می رفت، اما از نظر بیننده شکوه و عظمت و جبروت خاصی داشت. گویا لشکری از فرشتگان او را همراهی می کنند. گاه با واسکت مقداری علف زیر بغل داشت و تعدادی گوسفند را از باغی که در داخل شهر داشت، به طرف خانه می راند که اگر کسی آن بزرگوار را نمی شناخت، نمی دانست که آیا یک عالم دین و پیشوای مذهبی و استاد چندین مدرس است، یا یک کشاورز و دامدار ساده است.

مولانا مطهری(ره) در امر حوزه علمیه بسیار مقید و با فکر بود و همیشه به شدت احساس مسؤولیت الهی می کرد؛ گویا حساب قیامت برپا شده است و می خواهند در این مورد از وی سؤال نمایند. گاه بی اختیار از زبان مبارکش عباراتی از این قبیل صادر می شد: من چگونه جواب خدا را بدهم؟ اگر ریزه ی نانی می دید، چهره اش دگرگون می شد؛ آن را بر می داشت و با خود می گفت: این ها زکات، صدقات و انفاق مردم است که طلاب بخورند و علم دین بیاموزند؛ چگونه می توان پاسخ داد؟ اگر طلاب را بیکار می دید یا می دید درس را آماده ندارند به شدت بر می افروخت و خود را جداً مسؤول می دانست. گاهی می فرمود : اگر خدا امر حوزه علمیه را با من پا به پا محاسبه نماید؛ چه خوب است که نه من توقعی داشته باشم و نه وبالی بر من باشد، همان طور که امیر المؤمنین «عمر فاروق» (رضی الله عنه) به ابوموسی (رضی الله عنه) می فرماید: «آیا تو را خوشحال و شادمان می سازد که اسلام ما با رسول خدا (صلی الله علیه و سلم) و هجرت ما و تمام اعمال ما با آن حضرت برای ما باقی و ثابت و مفید بماند و هر عملی را که بعد از وی انجام دادیم سر به سر از آن نجات یابیم؟» (در ضمن روایتی از ابی برده بن ابی موسی به روایت بخاری)

ادامه دارد.......