مولانا شمس الدین مطهری (ره) (3)

دار العلوم دیوبند

حضرت مولانا خواجه شمس الدین مطهری (ره) شخصیتی که رب العالمین خواسته بود وجود پر برکت او را وسیله نجات انسان های بسیاری قرار دهد و افراد زیادی را از دامان وی به مراتب عالی علم و معرفت الهی برساند، همچنان جویای هر چه بیشتر علوم دریاهای مواج قرآن و سنت و شریعت محمدی (ص) بود و برای سیراب شدن آرام نداشت تا بالاخره مقدر وی مهد بزرگ علم یعنی «دار العلوم دیوبند» و محضر علمای برجسته و مجاهدی همچون علامه سید حسین احمد مدنی، مولانا اعزاز علی، مولانا شبیر احمد عثمانی، مولانا محمد ادریس کاندهلوی، مولانا عبدالخالق و مولانا ابراهیم بلیاوی، مولانا اصغر حسین و مولانا مفتی محمد شفیع گردید که به سرپرستی حضرت مولانا محمد طیب در آن جا به افاده مشغول بودند.

حضرت مولانا مطهری(ره) به خاطر تواضع ویژه و استعداد کم نظیر و اخلاق نیکویش مورد توجه اساتید قرار گرفت و خودش نیز به آن ها بسیار علاقه داشت و مهر و محبت می ورزید ؛ آن قدر در فراگیری علم کوشا بود که یک روز بیان می فرمود:«زمانی که برای تحصیل به هندوستان رفته بودم ، پس از پنج سال یک مرتبه پاکت نامه ای که برادرم از ایران برایم فرستاده بود، به دستم رسید؛ آن وقت وسط هفته بود، بلافاصله نامه را در جیبم گذاشتم و گفتم اکنون درست نیست فکر خود را به نامه و محتوای آن مشغول سازم ، نامه را می توانم روز جمعه مطالعه نمایم.»

✔️همچنین آن قدر به اساتید خویش علاقه و احترام داشت که با ذکر نام آن ها اشک هایش جاری می گشت. یادم است استاد درس مشکوه ما(جناب مولانا غلام احمد موحدی(ره)) که از شاگردان حضرت مولانا مطهری(ره) می باشد یک مرتبه توقف نمود، نگاه کردیم دیدیم گریه اش گرفته است، آن گاه فرمود: حضرت مولانا مطهری نیز به هنگام تدریس به ما در همین جا گریه شان آمد و فرمودند:«از استادم به یادم آمد که به هنگام تدریس به گریه افتادند.» (موضوع درس در مورد حضرت زینب (رض) دختر رسول خدا (ص) و اسارت شوهرش بود.)


ادامه دارد.......