شعر خوافی

«برف»
Khafema
وَخِه خَلو عَجَـب بَرفـِه مِبَرَه
به مَمَد زَنگ بِزَن پـَرور بیَرَه

بیا سِیکو دَرَه اِز سَقـفِ خَنَه
مِثِ نودونِ شُرشُر او مِشَرَّه

وَخِه پـَرو بُکو بَرفار زِ رو بوم
که سَقفِر روی سَر ما تَه نَیَرَه

نگفتم روی بومبِر ایزوگام کو
تو گفتی زن کو تا بارون بِبَرَه

حالا دیدی مِباره برفُ وبارون
اَدَم اِز برف و بارون بی خِبَرَه

بیا شالِر بِبَند بَم دورِ پوز خـو
کلاه تو سَرِ مِخ یا پشت دَرَه

جِرابو خور بِپوش تایَخ نَزِنی
گِمونُم چـُکمِه ها هُم تِه تِزَرَه

ببین همسایه ها رازیـنَه دَرَن
به مَمَد زنگ زِدُم گُفتِک نَدَره

عَجب سالِ شُده اِمسال خَلو
بُگُو مَمَد زِمین مار جو بِکَرَه