شعر خوافی (1)

بیا باد صبای سوز دلگیر
خبر از من ببر ور مادر پیر

بگو فرزند سلامت می رسونه
حلالم کن که شبها داده ای شیر

عجب او و هوای دره خواف
عجب مر و بفای دره خواف

الا مردم نمیدانن بدانن
که مردم با خدای دره خواف

جوونا بشکینم شرم شمارا
بگردم مجلس گرم شمارا

مو که از خوندنم باک ندرم
ول اَر مو که گم کردم صدارا

اگه یار مویی بشنو صدارا
مگر خوردی نمی فامی بفارا

هنو دندون هف سلر نکندی
به کشتن می دهی آخر تو مارا

دم دروزه شال انداخته لیلا
کجکمار بام شمال انداخته لیلا

برم به مادر لیلا بگوین
که مار از روزگار انداخته لیلا

نگار نازنین مرغ مسما
شبق از روز داری صورت از ماه

بریی مال دنیا شو نگشتم
بری بوسه مردم ز سرما

دل مو دلبر مایه خدایا
ز قن شیری تری مایه خدایا

به مثل مای بلند آسمونی
که از مو بیتر مایه خدایا

نگارا را و رفتارت مرا کشت
کرنج و وسمه از خالت مرا کشت

کرنج و وسمه و خال بر رو
همو بوس اوول بارت مرا کشت

زمین بالا و او بریک مرا کشت
که رای قلب و شو تاریک مورا کشت

شما مردم نمی دانن بدانن
بلند بالای کمر بریک مو را کشت